اتحاد ملی، سیاسی، فرهنگی

هجدهمین روز تظاهرات سراسری، کشتار مردم ایران، محکومیت و افزایش هشدارهای بین‌المللی

خبر یک:

در ادامه‌ی پوشش زنده‌ی هجدهمین روز تظاهرات سراسری در ایران، موج خبرها و واکنش‌ها تصویری روشن از عمق فاجعه و بن‌بست تاریخی حاکمیت را پیش چشم جهان گذاشته است. خیابان‌های ایران هنوز می‌جوشند؛ نه از خشم لحظه‌ای، بلکه از انباشت سال‌ها سرکوب، تحقیر و خون.

کشتار بیش از ۱۲هزار ایرانی بی‌گناه به‌دست ماشین سرکوب سپاه و بسیج، زخمی است که نه با سانسور پنهان می‌شود و نه با تهدید فراموش. این جنایت سازمان‌یافته، اعلام جنگ حاکمیت علیه ملت خودش است. گلوله‌هایی که به سینه‌ی جوانان شلیک شد، نه «حفظ امنیت»، که اعترافی عریان به ترس و ناتوانی رژیمی است که مشروعیتش را سال‌هاست از دست داده.

در همین فضا، خبرگزاری رویترز گزارش می‌دهد که آمریکا از برخی کارکنان خود خواسته «امشب» پایگاه العدید را ترک کنند؛ نشانه‌ای از تشدید تنش‌ها و قرار گرفتن جمهوری اسلامی در کانون بحران‌های امنیتی. همزمان، رئیس پارلمان اروپا در گفت‌وگوی اختصاصی با یورونیوز می‌گوید: «جمهوری اسلامی نفس‌های آخرش را می‌کشد.» این تنها یک تحلیل سیاسی نیست؛ بازتاب واقعیتی است که خیابان‌های ایران هر روز فریاد می‌زنند.

صدای دادخواهی نیز بلندتر شده است. شیرین عبادی خواستار اقدام قاطع جامعه جهانی برای پاسخ‌گو کردن رأس قدرت و فرماندهان سرکوب شده است؛ مطالبه‌ای که بر مسئولیت‌پذیری، محاکمه عادلانه و پایان مصونیت از مجازات تأکید دارد. جهان باید بداند که عدالت، نه انتقام، خواست مردم ایران است؛ اما عدالت بدون اقدام، توخالی است.

محکومیت‌های بین‌المللی یکی پس از دیگری می‌رسند و گمانه‌زنی‌ها درباره واکنش احتمالی آمریکا بالا گرفته است. در این میان، دونالد ترامپ با خطاب قرار دادن معترضان می‌گوید: «میهن‌پرستان ایرانی به اعتراض ادامه دهید؛ کمک در راه است.» این پیام‌ها هرچه باشند، یک حقیقت را تغییر نمی‌دهند: موتور اصلی این خیزش، اراده‌ی مردم ایران است؛ مردمی که با دست خالی در برابر گلوله ایستاده‌اند.

امروز، ایران صحنه‌ی نبردی تاریخی است؛ نبرد میان زندگی و مرگ، میان آینده و گذشته. سپاه و بسیج با کشتار، می‌کوشند زمان را عقب بکشند، اما تاریخ به عقب برنمی‌گردد. خون ریخته‌شده، بذر آگاهی است و هر نامی که از دست رفت، سندی علیه جنایتکاران.

این خیزش، نه خاموش می‌شود و نه معامله‌پذیر است. نه به کشتار، نه به سرکوب، نه به دروغ. جهان اگر در کنار مردم ایران نایستد، شریک سکوت خواهد بود. و مردم ایران با همه‌ی هزینه‌ها راه خود را یافته‌اند: ایستادن، فریاد زدن، و مطالبه‌ی آزادی، عدالت و کرامت انسانی و انقلاب و برچیده شدن رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی.

Related Articles

Latest Articles