خبر یک:
ایران – مصر ۲۰۲۶؛ مسابقهای که مثل پتک بر سقف ایدئولوژی دو حکومت فرود آمد
ممنوعیت تبعیض: اساسنامه فیفا هرگونه تبعیض بر اساس گرایش جنسی را “به شدت ممنوع” میداند و برابری را ترویج میکند.
اعلام رسمی برگزاری بازی ایران و مصر در سال ۲۰۲۶، مثل انفجار یک بمب خبری در تهران و قاهره بود. نه بهخاطر فوتبال که سالهاست در چنگال سیاسیکاری گرفتار است بلکه به این دلیل که جهان از این دو حکومت انتظار دارد در روز مسابقه، حداقل ظاهر احترام به حقوق اقلیتها را حفظ کنند؛ چیزی که برای هر دو رژیم حکم عبور از خط قرمزهای بنیادینشان را دارد.
حکومتهایی که سالها از کلمه «حق» میگریختند، اکنون در محاصرهاند
برای نظام ایران و دولت مصر، این بازی یک کابوس رسمی است. چرا؟
چون جهان برای اولین بار این دو حکومت را مجبور کرده جلوی چشم میلیاردها نفر با نمادهای جهانی ضدتبعیض همراه شوند همان نمادهایی که هر دو رژیم سالهاست سرکوب میکنند، از آن میترسند و هر نشانهاش را در خیابان، رسانه و ورزش له میکنند.
حالا اما دیگر نمیتوانند:
- تهدید کنند
- سانسور کنند
- دوربینها را خاموش کنند
- یا با بیانیهٔ داخلی، واقعیت جهانی را پاک کنند
وقتی در جام جهانی حاضر میشوی، قواعد بازی را جهان تعیین میکند، نه دستگاه تبلیغاتی خودت.
ایران و مصر: بین دو انتخابی که هر دو برایشان دردناک است
حکومتها اکنون گیر کردهاند در انتخابی که هر طرفش یک فاجعهٔ سیاسی برایشان است:
۱. اگر بپذیرند…
یعنی عملاً اعتراف کردهاند که تمام آنچه سالها علیه آن تبلیغ کردهاند، در برابر فشار جهانی پوچ و بیاثر است.
یعنی مجبورند پیش چشم مردمشان عقبنشینی رسمی کنند.
یعنی تمام خطوط قرمزی که با آن جامعه را کنترل میکردند، ناگهان کمرنگ میشود.
۲. اگر نپذیرند…
یعنی آمادهاند هزینه بدهند:
تعلیق، محرومیت، رسوایی جهانی، و تبدیلشدن به بازیگری که از ترس چند تکه پارچه یا نماد، از زمین فوتبال فرار میکند.
به زبان ساده:
یا باید از جهان ببرند، یا از ایدئولوژی خود.
فوتبال بهانه است؛ بحران واقعی دروغهایی است که سالها انباشته شده
این مسابقه به این دلیل برای دو رژیم خطرناک است که تمام تضادهایشان را یکجا روی میز گذاشته:
- تناقض میان شعارهای “ارزشمحور” و واقعیت رفتارشان
- ترس مزمن از تنوع اجتماعی
- عادت دیرینه به کنترل و فیلتر و سانسور
- وحشت از اینکه مردم ببینند جهان خارج چطور با کرامت انسانی برخورد میکند
فیفا فقط یک نماد خواسته؛ اما برای تهران و قاهره، این نماد مثل ترک خوردن دیوار یک مخزن پرفشار است.
دولتها دنبال فرارند؛ اما در جام جهانی جایی برای پنهان شدن نیست
هر دو حکومت پشت پرده در حال چانهزنیاند:
«نماد را کوچکتر کنیم»، «رنگها را کم کنیم»، «بهجایش بیانیه بدهیم»، «به ریش فیفا آیه و حدیث بخوانیم»…
اما مشکل این است که:
جام جهانی نه نماز جمعه است نه تلویزیون دولتی که هرچه خواستند پخش کنند.
دوربینها روی زمین فوتبالند، نه در اتاق سخنرانی.
جهان نگاه میکند.
و اینجاست که همهٔ ترفندهای همیشگی بیاثر میشود.
نتیجهگیری: این بازی یک زلزله سیاسی است
ایران – مصر ۲۰۲۶ فقط یک مسابقه نیست؛
یک نقطهٔ عریانکنندهٔ بزرگ است.
این بازی نشان خواهد داد که:
- این حکومتها تا کجا میتوانند در برابر فشار جهانی مقاومت کنند
- چقدر از ایدئولوژیشان واقعی است و چقدر نمایشی
- و چقدر از آن قدرت ظاهریشان فقط تا زمانی کار میکند که دوربینهای جهانی روشن نشدهاند
اگر عقبنشینی کنند، پیام واضح است:
ایدئولوژیشان فقط تا وقتی دوام دارد که با جهان واقعی برخورد نکند.
اگر مقاومت کنند، پیام باز هم روشن است:
ترس از نمادها برایشان از فوتبال، از مردم و از روابط جهانی مهمتر است.
در هر دو حالت، دنیا تماشا میکند
و همین کافی است که این مسابقه را به یکی از سیاسیترین و رسواکنندهترین بازیهای تاریخ تبدیل کند.
