ایرج میرزا، شاعر بزرگ ضد اسلام، علیه آخوند، که تا پای مرگ رفت

و بعد از ” وبا ” دردِ دیگر “عباست”
که خود عامل درد و رنج و بلاست

چو شیطان، به زیر عبا پا نهاد
عبا گشت، کانونِ جهل و فساد

عبا را کنون، پرچم جهل دان
فساد و جهالت، بزیرش نهان

چو حاکم شود بر دیاری عبا
در آن نشنوی، غیر صوت عزا

وبا و عبا مثل یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند

وبای جهالت، ز زیر عباست
که خود منشاء درد و رنج و بلاست

امان از “عبا” و امان از “وبا”
که شد ملت ما بدان مبتلا

…

ایرَج میرزا دَر وَصفِ حِماقَتِ مَردُم چنین مینویسد:

ﺭﻭﺣﺎﻧﯿﻮﻥ، ﻧﺤﻮﻩٔ ﺭِﺣﻠَﺖ ﭘﯿﻐﻤﺒﺮ و ﺭﻭﺯِ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻣَﺤﻞِ ﺩَﻓﻦِ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﻭ ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻦ ﻭ ﻣﯿﮕﻦ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﯿﺴﺖ!

ﻭﻟﯽ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪٔ ﺍَﺳﺐِ ﺷِﻤﺮ ﻭ ﯾﺎﺑﻮﯼ ﺣُّﺮِ ﺑﻦِ ﺭﯾﺎﺣﯽ، ﺭﻭ ﻣﻮ ﺑﻪ ﻣﻮ ﺍﺯ ﺣِﻔﻆ ﻫﺴﺘﻦ.

ﺍﺯ ﺁﺧِﺮَﺕ، ﺍﺯ ﮔﻔﺘﮕﻮﯼ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﺳَﺮ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩه ﻭ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﯼ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍﺯ ﻭ ﻧﯿﺎﺯ ﻣﯿﮑﺮﺩه ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮﯼ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ حَّضرَتِ ﺁﺩَﻡ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺟُﻮﺭﯼ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻢ ﻭ ﺯﯾﺎﺩ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﯽ ﻓﮑﺮﺷﻮ ﻣﯿﮑﻨﻢ، باز هم میبینم ﻣﻦ ﺍﮔﻪ ﺍﻭﻧﺠﺎ ﺣُﻀﻮﺭ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﻫَﻤه اﺶ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﻤﯿﻤﻮﻧﺪ! ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺍَﺻﻞِ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﻭ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻢ.

شِگِفتا که ﺟُﻮﺭﯼ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻭ ﺟُﺰﯾﯿﺎﺗِﺶ ﺳُﺨﻦ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺍِﻧﮕﺎﺭﯼ ﻗﺴﻤت هائي ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺷﻮﻥ ﻧﻤﻮﻧﺪﻩ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪِ ﻣﯿﺮَﻥ ﻣﯿﺒﯿﻨﻦ و ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺮﺩﻥ.

ﯾﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﯼ ﻧﺤﻮﻩ ﯼ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺷﺪﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪِ ﺣَﻀﺮَﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝِ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺭﻭ ﻣﻮ ﺑﻪ ﻣﻮ ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯿﮑﺮﺩ.

ﺗﻮ یه ﭼﯿﺰﯼ ﻣُﻮﻧﺪَﻡ که ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺎﻫﺎ ﺭﻭ ﺍَﺣﻤَﻖ ﻓَﺮﺽ ﮐﺮﺩﻥ

ﯾﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﯿﻢ!

ﯾﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﺎﺵ ﻭ ﯾﺎ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺗﺎﺵ …