خبر یک:
اعدام حکومتی سه تن از بازداشتشدگان دیماه خونین در میانهی جنگ
خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضائیه، اعلام کرد بامداد پنجشنبه سه تن از بازداشتشدگان اعتراضات ۱۸ دی که به اتهام قتل دو مأمور فراجا به اعدام محکوم شده بودند، به دار آویخته شدند.
به نوشتهی این خبرگزاری، مهدی قاسمی، صالح محمدی و سعید داودی با اتهام «محاربه» محکوم و حکم آنان در شهر قم اجرا شد؛ حکمی که بار دیگر نشان داد ماشین سرکوب جمهوری اسلامی، حتی در اوج بحران و جنگ، لحظهای از کشتار مردم خود دست نمیکشد.
افتخارات و مدالهای ورزشی صالح محمدی کشتیگیر گیر تیم ملی:
- مدال برنز جام بینالمللی سایتیاف روسیه (۲۰۲۴): او به عنوان عضو تیم ملی کشتی آزاد ایران در این رقابتها حضور داشت.
- نایبقهرمانی مسابقات بینالمللی عبدالله موحد: او مدال نقره این مسابقات را نیز در کارنامه ورزشی خود داشت.
- عضویت در تیم ملی کشتی آزاد ایران: صالح محمدی به عنوان یکی از استعدادهای آیندهدار کشتی آزاد ایران شناخته میشد.
صالح محمدی، کشتیگیر ۱۹ ساله و عضو تیم ملی، از جمله اعدامشدگان بود. او در دادگاه صراحتاً اتهامات را رد کرده و تأکید کرده بود اعترافات منتسب به او تحت فشار و شکنجه اخذ شده است. تصاویر دوربینهای مداربسته نیز حضور او را در صحنه تأیید نمیکرد. به گفته نزدیکانش، او هنگام وقوع حادثه در خانه عمویش بوده، اما دادگاه حتی از احضار شاهدان خودداری کرد. مربیان و همتیمیهایش نیز تأکید داشتند که او هرگز سلاح سرد حمل نمیکرد.
اینها نه محاکمه، بلکه نمایشهایی برای مشروعیتبخشی به قتل حکومتی است.
در شرایطی که جمهوری اسلامی در میدانهای مختلف با شکستهای پیاپی روبهرو شده و فرماندهان و ساختارهایش دچار فروپاشیاند، انتقام خود را از بیدفاعترینها میگیرد: زندانیان. در جریان خیزش دیماه ۱۴۰۴، دهها هزار نفر از مردم در خیابانها کشته یا بازداشت شدند و شمار زیادی با اتهامات ساختگی همچون «محاربه» روبهرو شدند—اتهاماتی که بر پایه اعترافات اجباری و شکنجههای قرون وسطایی شکل گرفت.
این احکام اعدام، نه عدالت که ابزار وحشتافکنیاند؛ تلاشی مذبوحانه برای مهار مردمی که دیگر از این حکومت عبور کردهاند.
یاد عزیزشان گرامیباد
اما این پایان ماجرا نیست. خون این جوانان خاموش نخواهد شد. هر اعدام، شعلهای تازه در دل مردم روشن میکند. جمهوری اسلامی با طناب دار، تنها زمان سقوط خود را نزدیکتر میکند.
اکنون بیش از هر زمان، وظیفهی ایرانیان در سراسر جهان است که سکوت را بشکنند. باید صدای زندانیان باشیم. باید از دولتها و نهادهای بینالمللی بخواهیم که در برابر این جنایتها بایستند. بیعملی، همدستی است.
جمهوری اسلامی نه یک حکومت، بلکه ساختاری سرکوبگر و جنایتپیشه است که بقای خود را در خون مردم میبیند. اما تاریخ نشان داده است که هیچ حکومتی با تکیه بر ترس پایدار نمانده است.
آزادی نزدیکتر از آن چیزیست که آنها تصور میکنند. ایران از دل این تاریکی عبور خواهد کرد. این پایان نیست—آغاز رهایی است.
